Historia Egiptu

W Dolinie Nilu ponad 3200 lat temu powstało jedno z największych państw starożytnego świata. To co charakteryzowało ten kraj i stanowiło o jego wielkości to sposób zarządzania nim, którego cechą główna była bardzo duża izolacja od ewentualnych wpływów zewnętrznych, stałość wprowadzonych odgórnie zasad i przestrzeganie przyjętych norm i obyczajów. 

Początek zjednoczonego Egiptu ma swój początek od panowania Menesa, który przyjął imię Horus Narmer, od niego też zaczęła się pierwsza dynastia. Niewątpliwie do zasług tego faraona oprócz zjednoczenia kraju należy również dodać rozwój systemu religijnego, za jego panowania powstało pismo heroglifowe, a co istotne rozwija się też sztuka. Z rzeczy mających istotny wpływ na rozwój gospodarki to umiejętność przetwarzania złota i miedzi.

Faraonem, dzięki któremu Egipt stał się potęgą był Dżeser, władca z trzeciej dynastii. Za jego rządów uformowały się scentralizowane struktury administracyjne i urzędnicze, za pomocą których kierowanie tak potężnym krajem stało się dużo łatwiejsze. Jest toteż okres kiedy dla faraonów buduje się okazałe grobowce – piramidy, dla Dżesera powstał taki w Sakkarze.

Na czasy panowania IV dynastii przypada era wielkich budowli egipskich. To ich zasługą jest powstanie takich budowli jak piramidy w Gizie z Wielkim Sfinksem, piramidy Cheopsa.Trzeba jednak pamiętać, że inwestowanie w tak wielkie budowle nie mogło pozostać obojętne dla finansów państwa, a te z każdym rokiem miały się coraz gorzej.

Czasy panowania VI dynastii to okres wzrostu władzy urzędniczej, a co za tym idzie rozbicia dzielnicowego. Panowanie kolejnych dynastii nie zmienia tego stanu rzeczy, podziały się wręcz nasilają. Względną stabilizację Egipt odzyskuje dopiero pod rządami XI i XII dynastii. Jest to też okres, kiedy zaczęła się poprawa sytuacji w kraju i ponowne jego zjednoczenie. Stolica kraju zostaje przeniesiona do Teb. Za panowania faraona Mentuhotepa II zostają wybudowane rezydencje Karnak i Luksor, a w Dolinie Królów zostaje ustanowione nowe miejsce pochówku faraonów. Kolejny faraon umocnił pozycję państwa, rozbudował administrację urzędniczą, dzięki której sprawnie zarządzał krajem. W latach 1550 – 1070 p.n.e. zaczął się okres ekspansji Egiptu na zewnątrz. Na te lata przypada panowanie królowej Hatszepsut, która wzniosła Świątynię Milionów Lat, a nowym bóstwem został ogłoszony Amon Ra. Kolejny okres rozwoju państwa to okres panowania XIX dynastii. Za rządów Ramzesa II i Ramzesa III nastąpił rozkwit Egiptu.

Niestety ponieważ równolegle z jego rozbudową musieli się zmagać z najazdami między innymi Filistynów znacząco to osłabiło kraj i z z czasem przyczyniło się do jego upadku. W kolejnych latach jego pozycja słabła, znowu zaczęły się podziały. Z czasem Egipt dostaje się pod panowanie rzymskie – to za czasów Kleopatry VII, a po jej śmierci zostaje ostatecznie do Rymu przyłączony.